Si po transferohen pasuritë publike pas dyerve të mbyllura?

Shqetësime të forta u ngritën lidhur me transferimin e Pallatit të Kongreseve dhe prishjet e ndërtesave publike për të hapur vend për komplekse banimi me kate të larta, vendime që vënë në dyshim mbrojtjen e interesit të përgjithshëm dhe përdorimin e pronave publike.

Argumentohet se është formuar një strukturë e re në funksion të menaxhimit të pasurive shtetërore, e cila përveçse shmang procedurat e zakonshme ligjore, krijon kanale të mbyllura për transferime dhe marrëveshje që nuk publikohen për qytetarët.

Ligji themelor që themeloi këtë ent nuk i nënshtrohet procedurave të prokurimeve publike dhe nuk respekton praktikat e transparencës financiare, duke hapur mundësinë që vendimet për pasuritë të merren jashtë shkallëve të kontrollit publike.

Në praktikë, mungesa e konkurseve dhe tenderëve të hapur është paraqitur si një realitet ku partnerët zgjidhen përmes marrëveshjesh direkte, dhe ku llogaridhënia dhe gara tregtare mbeten të kufizuara.

Kritikët kanë kërkuar listën e pronave të kaluar në dispozicion të entit, vlerësimin tregtar të secilës, kriteret përzgjedhëse për partnerët privatë dhe transparencë në bilancet dhe shitjet e mundshme.

Kërkesa për informacion përfshin gjithashtu të dhëna mbi buxhetin, llogaritë, shpenzimet operative dhe të ardhurat, pasi mungesa e publikimit të raporteve vjetore vështirëson kontrollin e shpenzimeve të kryera me pasuritë publike.

Sistemi i vendimmarrjes është përshkruar si i përqendruar, me autoritetin real të shtrirë te pak aktorë kyç, ndërkohë që konkurset paraqiten thjesht si formalitete dhe proceset konkuruese nuk reflektojnë një fushë të hapur biznesi.

Në kontekstin e procesit të integrimit europian përmendet se respektimi i konkurrencës së lirë, i transparencës në prokurime dhe i aksesit të barabartë për bizneset përbën një kusht thelbësor, dhe mungesa e tyre ngre dyshime për përzgjedhjen e fituesve të projekteve.

Rrjeti kritikues thotë se promovimi i investitorëve të huaj u shfrytëzua si justifikim formal ndërsa marrëveshjet në thelb u vendosën pas dyerve të mbyllura, pa verifikim publik të interesit.

Institucionet përgjegjëse duken si në anën e një adaptimi që i trajton pronat publike si në pronësi private, çka përkeqëson mundësitë për konfrontim ligjor dhe transparencë nga përdoruesit e ligjit.

Deputetë dhe palë të tjera kanë kërkuar hetime, auditime dhe publikim të dokumenteve financiare për të sqaruar rrugët e transaksioneve dhe për të vendosur mekanizma kontrolli që pengojnë abuzimet.

Në përmbledhje, shqetësimet për shndërrimin gradual të fondeve dhe pronave publike në instrumente private ngrenë nevojën për masa shtrënguese nga organet publike dhe për raportim të plotë ndaj komunitetit.