Pse ky aktor i suksesshëm krenohet me rrënjët e tij shqiptare?

Pushimet verore në Sarandë dolën të jenë kolona e identitetit të tij; ato nuk ishin thjesht pushime, por pika referimi që i rikthenin kujtimet dhe lidhjen me origjinën shqiptare, diçka që ai e përmend me ndjesi të forta dhe krenari.

Emri i tij u bë i njohur në kinema kur mori rolin kryesor në filmin e Panos H. Koutras, Xenia; performanca e tij u vlerësua dhe i solli çmimin për interpretimin më të mirë debutues në festivalin e filmit në Athinë, një moment që kodifikoi nisjen e karrierës së tij.

Megjithë lidhjen me Greqinë si vendlindje, ai mbajti shtetësinë e prindërve, një gjendje që krijonte pengesa praktike gjatë shkollimit: familja duhej të rinovonte dokumentet e udhëtimit çdo gjashtë muaj, një rutinë që ndikoi në përvojat e përditshme.

Ai nuk u tërhoq në heshtje kur fliste për prejardhjen; përkundrazi, përmendte hapur se vinte nga Saranda dhe rrëfente se çfarë bënte atje. Njerëzit që e njihnin nga shoqëria shkollore dinin për lidhjet e tij me Shqipërinë.

Nga përvoja e tij del se grindjet mes fëmijëve shpesh kanë burime të shumta: rivaliteti, dallimet personale dhe situata të vogla ditore. Ai thekson se etiketimi si “i huaj” nuk shpjegon gjithmonë arsyet e konflikteve të përjashtuara.

Në shkollë pati episode ku u përball me tallje dhe përplasjet e zakonshme të moshës; disa bashkëmoshatarë e përqeshnin duke theksuar pikëdobësitë e tij, çka i dha një dimension tjetër periudhës së rritjes së tij jashtë skenës së aktrimit.

Rrëfimet për plazhet e Sarandës dhe miqësitë që ndjeu atje ishin të përsëritura dhe të ngrohta: takimet verore, vendet që vizitonte dhe njohjet që krijonte aty formuan një pjesë të rëndësishme të kujtimeve personale që ai shpesh i rikthente.

Duke ndarë këto histori, ai shpjegonte se reagimi i të tjerëve ndryshonte: kur tregon realitetin e tij në mënyrë të qartë dhe të qetë, nganjëherë nuk mbetet asgjë për t’u kundërshtuar ose për të ushqyer paragjykime të mëtejshme.

Përballë vështirësive burokratike dhe episodave të vështira në rini, ai mbeti i vendosur për të ruajtur identitetin e tij dhe e mbajti atë publikisht; kjo qasje e shoqëroi gjatë zhvillimit profesional dhe personal pa marrëdhënie me fshehje.