Pse ikja e Servet Pëllumbit na la pa gjuhë?

Humbja e tij zbulon boshllëkun që shtresa e udhëheqjes civile la mbrapa: një model sjelljeje që nuk gjendet më lehtë. Largimi i Servet Pëllumbit, i ndodhur dje, duket si një ndarje mes një kohe kur politika njihte rregulla të vlerësuara dhe kësaj kohe të zhurmës së pakontrolluar.

Në dekadat e para të pluralizmit ai ishte pjesë e asaj brezi që formoi shtetin e ri; figura e tij lidhej me etapën kur institucione të reja merrnin formë dhe kur diskutimi publik, megjithë tensionet, ruante një normë të caktuar.

Ai i përfaqësonte virtytet që sot duken të rralla: qetësi në fjalë, vetëpërmbajtje në veprim dhe një mënyrë të qetë për të mbajtur dinjitetin publik. Sjellja e tij nuk ushqente përplasje personale, por kërkonte punë dhe dialog, edhe kur ata përreth humbnin kontrollin.

Bashkëkohës me emra të tjerë të shquar nga arti dhe politika, ai ishte pjesë e një krahine elitarësh që mbanin bindje të forta pa i kthyer ato në armë kundër kundërshtarit. Nga pozita e tij publike vinte një thirrje për respekt reciprok, që shpesh dukej si kundërvënie ndaj retorikës së ashpër.

Largimi i tij vë në pah ndryshimin e gjeneratave: vendin e zërave të matur po e zënë figura anonimë e të zhurmshmit që kalojnë pa lënë gjurmë. Ai, i quajtur ndonjëherë “profesor i parlamentit”, përfaqësonte një mënyrë pune që tani zëvendësohet nga spektakli dhe nga protagonizmi i shpejtë.

Është e vështirë të mos shohësh në këtë rast një simptomë më të gjerë: një epokë ku empatia dhe rezervimi janë në tkurrje. Ai përfundoi rrugëtimin e tij jetësor dhe la pas një standard sjelljeje; për shumëkënd, kjo konfirmon se vendi ka pak hapësirë për njerëzit që veprojnë me butësi dhe seriozitet.

Në mbyllje, largimi i tij është edhe një thirrje reflektimi: heshtja me të cilën iku duket si një koment mbi kohën tonë të zhurmshme. Ai shkon në një tjetër dimension, pa bujë, dhe për ata që vlerësonin mënyrën e tij, prania e tij do të ndihet si një bosh që do të vazhdojë të rëndojë mbi jetën publike.