Nuk do ta besoni çfarë u diskutua pas derës së selisë

Pas asaj bisede me Gazin dhe Flamurin, mbeta me një ndjesi të rëndë; veprimi i përshkruar më la të shëmtuar, ndërsa reagimet në rrjet ku përmendet një shufër që lidhej me Ervin Salianjin më bëjnë të qesh në mënyrë të hidhur. Si person publik përpiqem të mbaj distancë etike në diskutime, por ajo sjellje e ka shkelur atë kufi. Dhe kjo ndjesi nuk u largua pas diskutimeve të mëtejshme.

Kur nisëm strukturën e mbështetjes për doktorin, në rrethin drejtues të Durrësit unë mbeta i vetmi që vijoi nga ana e Rithemelimit; atëherë theksova nevojën për vlerësim të kontributeve dhe për meritokraci brenda lëvizjes. Kërkova që puna dhe sakrificat të shihen dhe të shpërblehen drejt.

Ervin Salianjin e kam parë me rezerva për shkak të disa episodeve; mospajtime që përfunduan në përplasje më 8 janar ishin për mua skandaloze dhe një turp për organizatorët. Ka pasur gjithashtu situata në Durrës ku anëtarë të familjeve u ndodhën në role të kundërta brenda selisë. Përplasjet lanë pasoja operative dhe tension në radhët lokale.

Gjatë bisedës, i pyeta për arsyet e blindimeve të dyerve dhe përse po krijoheshin masa të tilla; përgjigja e tyre ishte qesharake dhe shmangu përgjegjësinë. Për ta ilustruar rrezikun, tregova një shembull teknik nga familja ime: doza të vogla oksigjeni mund të futeshin përmes hapjeve të menteshave ose brava nëse dikush synonte të hynte.

Ata qeshën dhe më quajtën naiv, duke thënë se nuk kupton nga kjo punë; sipas tyre qëllimi ishte të shkaktonin një zhurmë të kontrolluar. Ky qëndrim i minimizimit të ndodhive më la pa alternativë morale. Ky refuzim për të marrë përgjegjësi më shqetëson.

Ndihem i detyruar të jem i qartë: aktet që panë janë pasqyrë paburrërie dhe pabesie; për rrjedhojë nuk më mbetet tjetër. Megjithatë, mbetem i udhëhequr nga parimet personale, edhe nëse ato duket se nuk gjejnë reagim në fushën e politikës. S'kam më besim në mënyra që lehtësojnë dhunën.