Kush do të guxojë të sulmojë Kharg-un dhe çfarë do ndodhë?

Kërkimi i zgjidhjes së duhur për të kontrolluar Ngushticën e Hormuzit po shndërrohet në një garë nervash, ku secila lëvizje matet me rrezikun e përçarjes globale. Forcat amerikane kanë shtuar forcat dhe pajisjet pranë rajonit dhe kërcënimi ushtarak është i dukshëm; udhëheqësi përgjegjës për operacionet rreth Hormuzit ka marrë plumba gjatë përplasjes së fundit, një lajm që pasqyron intensitetin e përplasjes. Kjo situatë e bën prioritet planifikimin e opsioneve që mund të materializohen shpejt, ndërsa pasojat ekonomike dhe humanitare mbeten elementë kyç që duhet të peshohen para çdo vendimi.

Manovrat e vjetra të brigjeve nuk janë më logjika kryesore: regimentet e udhëhequra nga marinës dhe njësitë e specializuara favorizojnë goditje të shpejta, infiltrime me ekipe të vogla dhe ngritje të pikave të kontrollit përmes helikopterësh dhe mjeteve amfibe. Këto taktika minimizojnë ekspozimin gjatë fazës fillestare dhe lejojnë ngritjen e korridoreve të sigurisë për të sjellë forcat e tjera. Trajnimi ka ndryshuar thelbësisht stilin e zjarrit dhe të bashkërendimit me avionët dhe flotën, me qëllim që vendpushimet të mos përfundojnë si plani tradicional i zbarkimeve të mëdha.

Në anën kundër, forcat iraniane dhe aleatët e tyre kanë ndërtuar një mbrojtje të guximshme përgjatë linjës bregdetare të Ishullit Kharg. Zona është e pajisur me minime dhe mjete të tjera kundër amfibeve, ndërsa një armë më e rafinuar po përdoret në heshtje: flota e vogël e dronëve të lidhur me kabllo, që janë më të vështirë për t'u neutralizuar. Mësime nga konflikte të tjera kanë nxitur përdorimin e këtyre sistemave; në një rast, milicitë pro-iraniane arritën të shkatërrojnë një helikopter Blackhawk me vegla të tilla, një paralajmërim i qartë për rrezikun që i kanoset edhe Osprey-ve që lëvizin trupa këmbësorie.

Përgjigja nga ajri dhe goditjet e synuara kanë qenë intensive: një fushatë ajrore amerikane ka shënjestruar depo dhe pozicione të ndryshme dhe, veç kësaj, ka pasur vrasje të figurave të larta të Gardës Revolucionare. Megjithatë, valët e raketave dhe dronëve vazhdojnë, duke shkaktuar sulme çdo ditë kundër Izraelit dhe shteteve të Gjirit. Një incident i fundit regjistroi njëzet e gjashtë shpërthime mbi Emiratet, të gjitha të kapura në fluturim, por fragmente nga ato interceptime shkaktuan dy fatalitete, duke e rritur numrin e të vdekurve që lidhen me konfliktin në dhjetë.

Si përgjigje, Uashingtoni po grumbullon një grup goditës shpejtësisht të gatshëm: rreth 2,200 marinës të përbërë në një të ashtuquajtur Task Force, disa anije të ngarkuara me personel, tiltrotorë dhe automjete të blinduara janë në dispozicion për veprim të menjëhershëm. Një valë dëbimesh dhe zbarkimesh të vogla, parashuta dhe komando janë në rrugë për Xhibuti, Jordaninë dhe Arabinë Saudite. Një skuadër helikopterësh specialë që ka udhëhequr operacione të ndjeshme më parë është gjithashtu e gatshme. Qëllimi kryesor mbetet çmontimi i kapacitetit ushtarak që lejon kontrollin e ngushticës, pasi bllokadat ose ndërprerjet në atë pikë do të ndikojnë rëndë tregtinë globale.

Pikëvështrimi drejt Kharg-ut mbart pasiguri të madhe: ishulli është një nyje e madhe e rezervave të naftës dhe ndodhet pranë territorit iranian, edhe pse më përpara në krahasim me Kuvajtin. Në rast zjarri, depozitë të mëdha të naftës mund të digjen dhe të krijojnë një re të dendur tymi që do të pengonte çdo operacion. Rekordet e vëzhgimit me MQ4 Triton nga bazat e NATO-s kanë dhënë një panoramë të mbrojtjes, por informacioni i hartës nuk fshin pasojat e mundshme. Komandantë ushtarakë me përvojë paralajmërojnë se risku i një sulmi të drejtpërdrejtë në Kharg mund të tejkalojë përfitimet operative.

Ekzistojnë alternativa me natyrë më taktike sesa goditjet e mëdha: kapja e një porti si Konarak mund të përdoret për të stimuluar levizje brenda rajoneve të brendshme, ose marrja e ishujve më të vegjël si Larak, që kanë më pak strehimore nëntokësore, për të krijuar pika stacioni në afërsi të ngushticës. Një tjetër plan parashikon sigurimin e Abu Musa-s dhe grupeve të vogla ishujsh mes Iranit dhe Emirateve për të krijuar baza që lehtësojnë shoqërimin e anijeve miqësore dhe pengimin e konvojve të kundërshtarit. Megjithatë, asnjë prej këtyre manovrave nuk shfaqet si zgjidhja përfundimtare: çdo hap ka kosto të larta, si në humbje njerëzore, ashtu edhe në pasojë ekonomike, dhe asnjë opsion nuk garanton mbylljen e konfliktit sipas pritshmërive më të larta.