Çfarë fsheh dosja CEZ‑DIA? Zbulimi që tronditi politikën

Analisti Baton Haxhiu i kërkoi shpjegime ish-kryetares së LSI, Monika Kryemadhi, gjatë një interviste televizive mbi dokumentin e quajtur CEZ‑DIA dhe pretendimin për 200 mijë euro që lidhet me emrin e Ilir Metës dhe ish-administratorin Kastriot Ismailaj. Ajo reagoi duke thënë se dokumenti është një konstrukt, përdorur me qëllim penalizimin e ish-presidentit.

Kryemadhi argumentoi se prokuroria fitoi ndikim te opinionit publik kur vendosi të publikojë fragmente nga i njëjti material; sipas saj, kjo jep një përparësi para fillimit të procesit gjyqësor, ndërkohë që në gjykim barazia rikthehet. Ajo vuri në dukje se është e habitshme se si një pjesë që, siç thuhet, duhet të ishte asgjësuar, përfundoi në publik dhe shkaktoi spekulime rreth shumës prej 200 mijë eurosh.

Pyetja e moderatorit u përqendrua në momentin kur prokurori Kllapi e bëri publik informacionin.

Kryemadhi theksoi se pretendimet e paraqitura nuk përbëjnë prova të qëndrueshme: sipas saj, aktakuza është voluminoze por përmban shumë përshkrime të perceptimeve dhe komunikime personale, mesazhe dhe biseda joformale. Ajo përmendi shembullin e materialit telefonik nga viti 2014, ku sipas akuzës ka përmbajtje private dhe referenca familjare që nuk lidhin domosdoshmërishëm indicie të drejtpërdrejta kriminale.

Sipas saj, e gjithë narrativa është përdorur për të arritur qëllimin e një dënimi të caktuar për personin e përmendur.

Gjatë seancave paraprake, Kryemadhi tha se Ilir Meta kishte nisur të tregonte hollësi mbi çështjen CEZ‑DIA, duke shpjeguar për publikun diçka që sipas saj shumë njerëz nuk e dinin: strukturën komplekse të kompanive të lidhura me Ismailajn.

Ajo shpjegoi gjithashtu se, nëse ajo do të kishte pasur dijeni për synimin për t’i vënë prangat Ismailajt për të mbyllur episodin CEZ‑DIA, kjo do të kishte ndryshuar perceptimin e saj mbi ngjarjet e mëparshme.

Kryemadhi përmendi reagimin e emrave të përfshirë në hetim: siç tregoi, Sotir Kllapi dhe Arben Kraja mbetën të befasuar kur Meta i faturonte çështjen Altin Dumanit; ajo tha se pretendimet lidhen me ndërmjetësime të përmendura përmes Ulsi Manjës, si dhe me prova të regjistruara e foto‑dëshmi e përgjime që, sipas deklaratave të saja, ekzistojnë në dosje.

Ajo argumentoi më tej se kjo histori ndikoi edhe në vendimet për emërime të nivelit të lartë në prokurori: sipas saj, ideja që Dumani të bëhej kryeprokuror u ndal pasi nxorrën materiale që tregonin angazhime të tij ndaj çështjeve të rënda.

Kryemadhi tha se, për shkak se çështja nuk mbështetet nga prova të forta, ka pasur një situatë ku prokurorë nuk morën pjesë në faza të caktuara dhe i kërkuan Dumanit të merrte përsipër mbrojtjen e interesave që lidhen me CEZ‑DIA; ajo shtoi se mesazhe të caktuara mungojnë në aktakuzën e parë.

Konkluzioni i saj ishte i ashpër: ajo vlerësoi se shumë nga pretendimet e ngritura nuk përbëjnë prova apo veprime të dokumentuara dhe për pasojë nuk mbajnë peshë faktuale në proces.

Duke përfunduar, ajo sfidoi kritikët dhe publikun përballë dokumentacionit: kur rradha të vijë për t’u njohur me materialet, sipas saj reagimi do të tregojë se çfarë vlen realisht—përfundimi i thjeshtë i deklaratës së saj ishte se nuk ka themel të fortë për ato akuzime.